▪️ آیت‌الله مدنی؛ تپش قلب جبهه‌ها و مرادِ مجاهدان

شهید آیت‌الله مدنی، آن عارف واصل و فقیه مجاهد، در دوران دفاع مقدس، نه تنها یک عالم دینی، بلکه سنگربانی نستوه برای تقویت روحیه رزمندگان اسلام بود. حضور پرشور ایشان در خطوط مقدم نبرد و شرکت در محافل انس و نیایش سلحشوران، بارقه‌ای از امید و ایمان در دل مدافعان میهن می‌افروخت تا پرچم نبرد حق علیه استکبار جهانی را تا قله‌های پیروزی برافراشته نگاه دارند.

نقل است که ایشان، به مثابه نماینده‌ امام امت، در اوج فروتنی و اخلاص، بر دستان رزمنده‌ دلاور ارتش که هواپیمای متجاوز دشمن را در آسمان تبریز شکار کرده بود، بوسه زد؛ بوسه‌ای که از منبع زلال عرفان و اخلاق الهی‌اش نشأت می‌گرفت و نشان از تعظیمِ عارف در برابر مجاهدِ فی‌سبیل‌الله داشت.

یکی از همراهان نزدیک ایشان در آذربایجان، خاطره‌ای جان‌سوز از عمق اشتیاق آن عالم فرزانه به جهاد روایت می‌کند:

«روزی که جمعی از جوانان راهی جبهه‌های نبرد بودند، حاج‌آقا با چشمانی اشکبار و سیمایی متأثر به خانه بازگشتند. علت را پرسیدیم، فرمودند: “با دفتر امام تماس بگیرید و اذن جهاد بخواهید؛ این جوانان در میدان نبرد جان می‌بازند و من در پشت جبهه بمانم؟ اگر بهره‌ای از گذشت و ایثار این عزیزان نداشته باشم، وای بر احوال من!” هرچند امام راحل (ره) به جهت ضرورت حفظ سنگر تبریز، با عزیمت ایشان به جبهه موافقت نفرمودند، اما این تمنای عاشقانه، گواهی روشن بر انقطاع کامل ایشان از تعلقات دنیوی و اشتیاق بی‌قرارشان برای پیوستن به قافله‌ی شهدا بود.»

سرانجام، این بزرگ‌مرد عرصه جهاد و تقوا، در بیستم شهریورماه ۱۳۶۰، در محراب نماز و در مسلخ عشق، به دست منافقین کوردل به فیض عظیم شهادت نائل آمد و خون پاکش، چراغ راه آیندگان شد.