اواخر اردیبهشت و اوایل خرداد 137۵ بود. سرهنگ عقیقی روان فرمانده پایگاه بود، مانور ولایت می خواست اجرا شود، به من زنگ زد و گفت ملیکیان منزل نرو با شما کار دارم، گفتم باشه، گفت من ساعت 12:30 می روم ناهار بخورم تو هم همراه من بیا و من هم به اتفاق سرهنگ عقیقی روان رفتیم توی ناهارخوری و ناهار خوردیم، گفت فردا من جلسه دارم در تهران و می دانید که مانور ولایت هست، گفتم آره در جریانم، خلبان ها را هم تعیین کرده ام و همه را فرستادیم رفتند، گفت من فردا امکان داره برم، گفت من را میبری، گفتم بله چرا نمیبرم، ناهار را خوردیم و من آمدم دفتر، یک تعداد نامه بود مال خلبان ها، من رئیس استاندارد پرواز بودم و سعی می کردم هیچ استاد خلبانی اکسپایر(منقضی) نباشه که شاگردش رو زمین بماند، به اینها خیلی دقت می کردم.

ساعت چهار و نیم بود، در منزل بودم، عقیقی روان زنگ زد و گفت که ملیکیان ماشین را فرستادم دنبالت سریع بیا پایگاه، من هم آماده شدم و با ماشینی که فرستاده بودند به پایگاه رفتم. عقیقی روان گفت ملیکیان شب پرواز کلیر هستی، گفتم همه چیز کلیر هستم چطور، گفت باید من را به کوشک نصرت برسانی، گفتم هوا داره تاریک میشه، ولی می برمت مسئله ای نیست. گفت می توانی ببری، یک وقت گم نشیم، گفتم می برمت کف کوش نصرت می نشونمت. فقط یک شرط داره، گفت چه شرطی، گفتم به هیچ عنوان درمورد پرواز با من صحبت نکن. من اگر Low پرواز کردم نگید چرا نمی روید بالا، فرمانده پایگاه بودنت بجا. آخه او سرگرد بود و من سرهنگ دو، او را از کرمانشاه آورده بودند و گذاشته بودند فرمانده مرکز آموزش.

تا آمدم استارت بزنم هوا تاریک شد، تیک آف کردم و اجازه گرفتم از برج اصفهان که دارم کراس می کنم، گفت شما کلیر هستید، فرکانست را هم هر وقت خواستی عوض کن به اپروچ (کنترولر) تهران، من ده دقیقه پرواز کردم و فرکانسم را هم عوض کردم، گفتم که من بالگرد نظامی هستم، البته همش به انگلیسی و دارم میام که بنشینم کف کوشک نصرت، گفت برای مانور ولایت دارید می روید، گفتم بله، گفت چه پرواز قشنگی دارید انجام می دهید در شب، گفتم دیگه چیکار کنیم باید بروم، گفت: راجر کلیر چنج (تعویض) فرکانسی تو مهرآباد(اپروچ)، به مهرآباد اعلام کردم که ارتفاع تعیین کن برای من که مزاحم ترافیک شما نشوم، البته ما خیلی دور بودیم ولی خوب هواپیماهای مسافربری روی کوشک نصرت، ارتفاع کم می کردند و بعد می رفتند برای نشستن.گفت شما ارتفاع 6۵۰۰ را نگهدار، هیچگونه مسئله ای نداره، گفتم راجر.(راجر یک اصطالح پروازی است بین خلبان ها به معنی پیام دریافت شد.)

من با خودم که نگاه می کردم گفتم اونجا گردنه حسن آباد، اینجا باید کف کوشک نصرت باشه، اشتباه نمی کردم، ظلمات بود ولی ماشین هایی که تو جاده می رفتند را می دیدم، یکدفعه دیدم جاده صاف صاف شد، گفتم کف کوشک نصرت،جاده کف کوشک نصرت صاف سر بالایی میشه گردش به راست می کنند که میره برای تهران، بعد به انگلیسی صحبت کردم گفتم(کوشک نصرت تاور دیس ایز ناین فایو دین باند)، طرف جمعی مرکز آموزش بود، هول شد گفت جناب سرهنگ ملیکیان خوش آمدید، گفتم سمت باد را به من بگید من کجا می توانم بشینم، گفتم آنتی گلوژن(چراغ ضدبرخورد) را روشن کن من الان بالا سرتم، ما این مانور را در عمان یاد گرفته بودیم، مانوری که شب اگر نقطه ای را که بلد نیستی چطور باید دور بزنی بری بشینی، ترافیک نباید بسازیم، خطرناک است، باید سر نقطه شروع کنی 36۰ درجه دور زدن و ارتفاع کم کردن، آخه آنجا نه باندی بود و نه چراغی، هیچی نبود، شروع کردم به ارتفاع کم کردن، گفت جلوی برج هیچگونه خطری برای نشستن نداره، گفتم چراغ برج را روشن کن، گفت چشمت را نزنه، گفتم نه روشن کن و من هدینگ را گرفتم به سمت جنوب و برج را رد کرد، لندینگ لایت(چراغ های فرود) را روشن کردم و آمدم نشستم.

دیگه تاریک بود و همان موقع جناب عقیقی روان پرید پایین گفت فردا می بینمت و رفت، یک ماشین استیشن تویوتا آمد از این چهار چراغ های فرماندهی سوارش کرد و رفت تهران، به خدمه پروازی گفتم دیگه به بالگرد دست نزن، همینجا تایدر(پاک کننده) را بزن، کاورها را ببند که شن نره تو لنت موتور، همه کارها را کردیم گفتم ناراحت نباش، من این پشت رو زمین می خوابم، شما بالا می خوابید، یکدفعه دیدم تیمسار فتحی آمد. آن موقع فرمانده پشتیبانی بود.گفت بیا، به کروچیف هم بگو بیاد. به استواری که نگهبان تمام بالگردها بود گفت. دو تا نگهبان هم برای بالگرد بزار، ما سوار ماشن شدیم و با تیمسار فتحی آمدیم تهران به هتلی که مال خلبان ها بود، گفت تو بیا پهلو من و به درجه دار گفت تو برو قسمت درجه دارها صبح من معمولا بیدارم، بلند شدم نگاه کردم دیدم فتحی هنوز خوابه، کارهایم را کردم و لباسم را پوشیدم ساعت پنج و نیم شد، فتحی گفت که زود بلند میشی، گفتم چیکار کنم، گفت بلندشیم بریم پایین صبحانه بخوریم، رفتیم صبحانه خوردیم و سوار ماشین فتحی شدیم، دیگه فرمانده کل فرمیشن فلایت(پرواز) و دستور دهنده فتحی بود، آمدیم پایین. عقیقی روان گفت آمدی تهران، گفتم بله جناب فتحی من را آورد، در آن سرما ما را رها کردی آمدی، من کجا باید می رفتم، درهای بالگرد را باید می بستم تو بالگرد می خوابیدم.

همگی آمدیم کف کوشک نصرت برای مانور فرمیشن فلایت، مقام معظم رهبری داشتنند تشریف می آوردند. مانور ولایت بود. بعد من به فتحی گفتم که با من که کاری ندارید من بالگرد را روشن کنم بروم اصفهان، گفت تو تمام این ۵۵ تا بالگرد را باید برداری ببری اصفهان، لیدر پروازی تو هستی، جترنجر، ،2۰۵ ،21۴ کبرا و شنوک لیدر پروازی تو هستی، اینها را باید تو هدایت کنی. گفت نه بالگردت هم جایی نرود، ما وارد فرمیشن فلایت شدیم و فرمیشن را انجام دادیم، از فرمیشن خارج شدم. جناب فتحی دستور داد به همه خلبان ها ابلاغ کنید که جناب ملیکیان فرمانده پروازی است و ما هم رفتیم بالای بالا، تیک آف کردیم، حالا من فکر می کردم با خودم که شنوک ها که باید بروند پایگاه پشتیبانی بشینند، ولی یک تعداد 21۴ و کبرا باید بروند هم مرکز آموزش بشینند و هم وطن پور بشینند که کمی سخت بود، خلاصه در آسمان آنها را جابه جایشان کردم، گفتم پشتیبانی تمام 21۴ها، بریک فرمیشن(تغییر آرایش) کنند و تمام بالگردهای مرکز آموزش بچسبند به 2۰6ها، این کار را کردم و دیگه نزدیک های پنج مایلی اصفهان بودیم گفتم شنوکبریک کن برو برای نشستن، کبرا بریک کن برای نشستن، همه پشتیبانی بودند و فرکانس عوض می کردند می دادند به اصفهان و خلاصه به سلامتی همه روی زمین نشستند.