من اولین بار با برادر خرازی در دارخوین آشنا شدم. فرمانده سپاه آنجا بود. یک روز صبح کار نداشتم جلوی چادر نشسته بودم به عنوان افسر رابط در اختیار سرهنگ حسنی سعدی بودم. به عنوان افسر رابط یک ماه یک ماه و نیم می رفتم آنجا، بالگرد می خواستند، من به افسر عملیات هوانیروز اعلام می کردم و بالگرد اعزام می شد. جلوی چادر نشسته بودم، یکدفعه دیدم برادر خرازی (خدا رحمتش کند) با یک نفر دیگر دارند می روند. یکدفعه چشمش به من افتاد و من را صدا زد گفت ملیکیان یک دقیقه بیا، بلند شدم رفتم و احترام گذاشتم، سالم و علیکی کردیم. گفت ایشان را می شناسی، گفتم خیر. گفت ایشان برادر قاسم سلیمانی هستند، آن موقع جوان بود، هنوز به این مقام ها نرسیده بود. بعد گفت که حاجی ایشان مسیحی است و برای مسلمین دارد می جنگد. به برادر قاسم سلیمانی گفتم، از نظر من دفاع از مملکت دین و مذهب نمی شناسد، میخواهد جهود باشد، ارمنی باشد، مسلمان باشد، مملکت مال ماست، ما نمی گذاریم یک وجب از خاکمان را دشمن بگیرد. تشویقم کرد و گفت درود به شرفت، کارت چیست و … ، داشتند می رفتند جلسه، این دیدار من دو دقیقه طول کشید، رفتند و من آمدم سر کار. این گذشت و در عملیات خیبر دوباره من به عنوان افسر عملیات خیبر آنجا حضور داشتم، دو یا سه روز قبل، ما جزایر مجنون شمالی و جنوبی را گرفته بودیم و پروازهای پشتیبانی را انجام می دادیم، اگر یک هدفی، یک تانکی یا چیزی هم پیدا می شد، اون مأموریت را هم انجام می دادیم. در جفیر هم دوباره زیر چادر می خوابیدیم، یک خط آسفالت مستقیمی بود که بالگردها روی این می آمدند می نشستن که بار ببرند یا مأموریت انجام بدهند یا کبرا مهمات بزنه، روی این آسفالت می نشستند. پشتیبانی را داشتیم انجام می دادیم که من دیدم یک نفر داره صدا می کنه ملیکیان، من نگاه کردم، نمی شناختم، یادم نبود، دیدم بغل من در نزدیک خاکریز یک نفر داره دست تکان می دهد و داد میزنه ملیکیان، خوب نگاه کردم دیدم برادر قاسم سلیمانی با یک نفر دیگری بود، هنوز فامیلی من یادش بود، رفتم آنجا، سلام و علیک کردم، احترام گذاشتم، دیگه حاج قاسم، حاج قاسم شده بود، بعد گفتم قربان مجنون شمالی و جنوبی را گرفتیم، گفت می دانم، هوانیروز خیلی زحمت کشید، وصف تو را هم شنیدم که خیلی زحمت کشیدی، حتی می دانم دو شب نخوابیدی، فرمانده سپاه به من گفت. او داشت می رفت جلسه، نزد صیاد شیرازی. دیگه رفت و من دیگه ندیدمش.