شکار غیرقانونی توسط خلبان آمریکایی

بعضی از استادان ما دلسوز بودند. استادانی هم بودند که در آمریکا راننده تاکسی بودند و با طی دوره هائی، با سمت استادی به ایران اعزام شده بودند. این ها با جان و دل کار نمی کردند. خاطرهای را عرض کنم. در مقطعی که مسئولیت آموزش در پروازها به طور کامل در اختیار من بود (حتی استادان آمریکایی نیز می بایستی از من دستور می گرفتند)، مشاهده کردم که یکی از بالگردها بیش از اندازه در سطح پائین پرواز می کند، بلافاصله و خیلی سریع، ارتفاع بالگرد خودم را کم کرده و به بالای سرش رسیدم. با کابین تماس گرفتم و علت پرواز در این ارتفاع کم را سوال کردم. پاسخ درستی نداد. با کنجکاوی بیشتر متوجه شدم یک آهو را دنبال می کند. پیام دادم آهو را رها کن و سریع ارتفاع بگیر. دستور را اجر ا کرد. بعد از خاتمه پرواز آموزشی، استاد خلبان همان بالگرد را (یک آمریکائی بود) احضار و او را مورد مواخذه قرار دادم. یک سلسله پاسخ های غیر موجهی را ارائه داده. بررسی را ادامه دادم و با احضار کارآموز ایرانی و با تایید او به این نتیجه رسیدم که همین آمریکائی چند روز قبل نیز یک آهو را شکار کرده، سر آهو را بریده و لاشه آن را به پایگاه منتقل نموده است، مسئله را با سرپرست آمریکائی ها مطرح کردم و بعد از اثبات کار انجام شده وسیله استاد خلبان آمریکایی، به همکاری او با این تیم خاتمه داده شد و به آمریکا برگشت.

 انقلاب اسلامی سال 1357

اواخر سال13۵6 و اوایل سال 13۵7 بود که صدای انقلاب بلند شد، انقلاب شکوهمند اسلامی شروع شد، فرمانده پایگاه ما تیمسار ملک از کاله سبزهای قدیم زمان شاه بود، تعداد زیادی سرباز مسلح در اطراف محل استقرار بالگردها به کار گرفته شده و ماموریت حفاظت از بالگردها را به عهده داشتند. یکروز در ماه های آخر انقلاب، تعدادی زیادی از مردم به نزدیکی پایگاه آمده بودند، تیمسار ملک حدود 3۰ دقیقه برای آنها صحبت کرد و ضمن آن،گفت من هیچ کاری نمی توانم انجام دهم، شما اگر می خواهید بالگردها را آتش بزنید بدانید که همه این سربازهای مسلح که می بینید به دستور من نیستند هرکس وارد رمپ بشود و یا بخواهد به بالگردها نزدیک شود، اینها اجازه تیراندازی دارند و می زنند، خیلی نرم و دوستانه صحبت کرد، بعد از بیان این مطالب، مردم برگشتند و آمدند به سمت دروازه شیراز و الحمدلله اتفاقی نیفتاد، انقلاب پیروز شد. من هم چون با انقلاب بودم، بعد از پیروزی انقلاب تنها سراستاد خلبان منحصربه فرد در هوانیروز شدم. یک روز در همان ماه های اول پیروزی انقلاب رفتم سیاسی ـ ایدئولوژی (عقیدتی سیاسی) تا با حاج آقا طاووسی ملاقاتی داشته باشم، گفت چیه آرتیم، کی ناراحتت کرده؟ گفتم هیچکس. گفت خوب شد آره، گفتم بله خیلی خوب شد.گفتم حاج آقا دیگه پت ما را ببندید، گفت یعنی چه، گفتم انقلاب اسلامیه، حکومت اسلامیه، جای ارمنی ها دیگه اینجا اضافیه، گفت حرف اضافی نزن برو سرکارت.گفتم حاج آقا وضعیت من را معلوم کن، گفت مگه کسی حرفی زده، یا برچسبی به تو زده، واقعاً کسی چیزی نگفته بود، به هر صورت چند روز بعد جلسه ای گذاشتند، فرمانده پایگاه بود، حاج آقای عقیدتی بود، یک حاج آقای دیگه که می گفتند از بیت امام آمده، من هم رفتم داخل و چند دقیقه ای صحبت کردم، در ادامه حاج آقا طاووسی به آن حاج آقا گفت ایشان این خدمات را انجام داده، از خلبان های نمونه است، ما هیچ مشکلی با ایشان نداریم و می تواند تا آخر عمرش در اینجا بماند.  وضعیت معیشت ما، همه چی درست بود، ناهار هم به ما می دادند، مشکلی نداشتیم، حقوق من حدود 12۰۰-13۰۰تومان بود، کرایه نشین هم بودم (حدود۵۰۰تومان کرایه خانه)، خوب بود مسئله ای نداشتیم. تا آمریکائی ها بودند خوب بود. یادمه تیمسار خسروداد همه خلبان ها را جمع کرد توی آمفی تئاتر، تیمسار ملک هم بود، تیمسار خسروداد یک صحبت هایی کرد، داشت انقلاب می شد، و گفت این مطلب روی کاغذ را تیمسار ملک برای ما بخواند، تیمسار ملک نگرفت، یک عقب گرد کرد و آمد پیش ماها نشست، یعنی من نمی خوانم. سرهنگ نوری، خلبان خسروداد برای ما خواند، که وضعیت خوب میشه، فلان میشه، یک چیزهائی را خواند. دقیق یادم نیست، ما گفتیم خسروداد، تیمسار ملک را می کشد. بعد، انقلاب که پیروز شد هیچکس با تیمسار ملک کار نداشت، کارکنان هم هوای او را داشتند، انسان خیلی خوبی بود.