جنگ تمام شد، دو تا از شاگرد های من که یکیشان خیلی وارد بود، به عراق رفته بودند، دیگر روابط حسنه با عراق برقرار شده بود و داشتند ستون های حرم حضرت ابوالفضل(ع) را بازسازی می کردند، اسمش مرتضی دشتی بود، خلبان 2۰۵ بود، دیدم یک روز ایشان به من زنگ زد، گفت برات یک هدیه دارم از طرف عراق و حاج قاسم. گفتم چیه؟ گفت این هدیه خیلی بزرگه، گویا آنجا من نبودم و نه اطلاعاتی دارم، فکر کنم حاج قاسم نزدیکای حرم بوده، گویا سالی یک بار پرچم هر گنبد را عوض می کنند. پرچم گنبد حضرت عباس(ع) را داشتند عوض می کردند که به این شاگردم میگه، دشتی برو به آن نفر عرب بگو، نظامی هم بودند، آن پرچمی را که پایین آوردند ر ا به من بدهند. این هم میرود، عربی هم بلد بودند، حاج قاسم به ایشان می گوید که پرچم را بیار بده به من، او هم پرچم را تا می کند و می دهد به حاج قاسم، حاج قاسم هم روی او را می بوسد و بعد به دشتی می گوید که شما از همین الان مأموریت دارید، لباس هایت را عوض کنید و این پرچم را به سروان ملیکیان برسانید، من آن موقع سروان بودم، هنوز سرگرد نشده بودم. می گوید ایشان خیلی به حضرت عباس(ع) ایمان دارند، وصفش را من در مورد حضرت عباس شنیدم. من یک عقیده بخصوصی به حضرت عباس(ع) داشتم. حتی موتورم هم که سر کوه حین آموزش رفته بود، شاگردم با من بود و اطلاعاتی بود، می گفتم یا حضرت عباس(ع)، یا عیسی بن مریم و سالم گذاشتمش سر کوه و آمدم.

ایشان (دشتی) هم میگه چشم، می برم می دهم. ایشون به من زنگ زد، دستور داده بودند که طبق یک مراسمی پرچم را بدهید. ایشان اومد دنبال من و من را برداشت برد توی منزلی، تعدادی روحانی آنجا نشسته بودند و تعدادی هم لباس شخصی. از سپاه بودند، یک نفر هم دشتی به من نشان داد و گفت ایشان از بیت امام هستند. ایشان پرچم را هدیه کرد به من، که هنوز آن را دارم. حدود دو سال و نیم برای مداوای همسرم رفتم ارمنستان ولی به هیچ کس پرچم را ندادم، با خودم می بردم و با خودم بر می گرداندم. خیلی از جاها که می خواستند می بردمش، چیزی که خیلی عجیبه برای من روی پرچم گلاب نریختم، چندین سال هنوز بوی گلاب از روی پرچم میاد، خیلی عجیبه. دارمش و تا آخر زندگی هم نگه اش می دارم.