من رئیس استاندارد پرواز بودم. در 26 شهریور 13۵۹ وطن پور من را به دفترش احضار و گفت آرتیم گزارشاتی رسیده که در غرب خبرهائی هست، گویا نیروهای عراق گاها از زمین و هوا وارد خاک ایران می شوند، و می خواهیم برویم یک دوری بزنیم و کسب اطلاعات نمائیم. اما قبل از بیان این مطلب لازم است کمی به عقب برگردیم. یک روز وطن پور به من گفت آرتیم می خواهیم روی زردکوه پروازی داشته باشیم، تو زردکوه را خیلی خوب می شناسی، گفتم بله همینطوره، موضوع چیست. گفت در حین پرواز بهت می گویم، با 2۰۵ رفتیم، روی ارتفاعات که رسیدیم (این ارتفاعات نزدیک شهر کرد واقع شده است) وطن پور گفت می گویند عراق با موشک و راکت و توپخانه داخل ایران را می زند و چون زردکوه در مسیر این شلیک ها قرار دارد (ارتفاع زردکوه 1۴۰۰۰پا می باشد) لذا به نقاط مختلف این ارتفاعات برخورد می کند و هدف از این پرواز پیدا کردن آثاری از این تجاوزهاست. گفتم من به همه جای زردکوه حتی نقاط کورش آشنائی دارم و به شما نشان خواهم داد. از نقطه ای شروع کردم که شکارگاه بود (خودم برای شکار چندین بار به آنجا رفته بودم)، به 3محل برخوردیم که قسمتی از کوه تقریبا سیاه شده بود. وطن پور گفت، می خواهم عکس بگیرم، می توانی در نزدیکی این محل ها بالگرد را به حالت سکون درآوری تا به طور دقیق تر عکس بگیریم (عکاس از تهران برده بودیم).گفتم بله. دور زدم و به سمت هدف ها پیش رفته و در هر3محل، بالگرد را در نزدیکی آنها به صورت تقریبا ساکن درآوردم و عکاس همراه از هرکدام چندین عکس گرفت. وطن پور خیلی خوشحال شده بود سر از پا نمی شناخت. از سمت راست دراز شد، مرا بغل کرد، و مرتب مرا ماچ می کرد و می گفت آفرین، بارک ا… زدی تو هدف.کار بزرگی امروز انجام دادیم، درود به شرفت. برگشتیم به پایگاه حدود 1۰روز گذشت، مرا احضار کرد و گفت آرتیم فردا می رویم جنوب، فکر می کنم خبرهایی هست، با خانواده هم صحبت کن، احتمال طولانی شدن ماموریت وجود دارد، سوال کردم با چه پرواز کنیم، موضوع چیست، گفت فردا بهت می گویم، برو خانه. فردا ساعت 7صبح ماشین می فر ستم دنبالت، راس ساعت 7 صبح ماشین آمد سوار شدیم، و دیدم دارد به طرف فرودگاه اصفهان میرود. فرودگاه که رسیدیم وطن پورمنتظر ما بود، بعد از چند دقیقه، سرهنگ صیادشیرازی با 3-۴ نفر افسر دیگر با درجات مختلف آمدند، وطن پور خبردار داد، صیاد با من دست داد و گفت شما را من انتخاب کرده ام، سوار هواپیما شدم و به سمت اهواز پروازکردیم. قبلا با دستور وطن پور یک فروند بالگرد 21۴ در فرودگاه اهواز آماده کرده بودند تا از آن برای شناسائی نقاط مرزی استفاده کنیم (من از این موضوع خبر نداشتم) البته به دستور وطن پور من لباس و تجهیزات پروازیم را نیز با خود آورده بودم. همراه با یک دوربین شکاری بسیار خوب که همیشه همراهم بود، در فرودگاه اهواز که پیاده شدیم خلبان های 21۴ به طرفم آمدند و احترام گذاشتند. من را استاد خطاب کرده و احوالپرسی کردند. به هر صورت همگی سوار بالگرد 21۴ شدیم و به طرف نقاط مرزی پرواز کردیم. کمی که از اهواز دور می شویم به یک منطقه رملی می رسیم، من قبلا پروازهایی را در این منطقه انجام داده بودم، یک مرتبه چشمم به محله ائی روی رمل ها خورد که سیاه بودند، گفتم ما همچنین چیزهایی اینجا نداشتیم، سریع دوربین را در آوردم (صیاد پشت خلبان نشسته بود ، من پشت سر ایشان بودم) و زوم کردم روی آن نقاط مشکوک، واقعا جا خوردم دیدم منطقه پر از تانک است، بدون معطلی به خلبان گفتم سریع دور بزن. وطن پورکه پشت سر من بود ناراحت شد و با عصبانیت گفت چرا دور می زند، گفتم این دوربین را بگیرید و نگاه کنید (فکر می کنم اگر چند دقیقه دیگر به راه خود ادامه می دادیم حتما با مالیوتکا ما را می زدند). در اولین نگاه حرف مرا قبول و تشکر کردند، برگشتیم و رفتیم در بندر ماهشهر فرود آمدیم. روز اول جنگ که شروع شد من بندر ماهشهر بودم که بیست و ششم آنجا مستقر شده بودم. فرمانده منطقه نظامی جنوب و افسران ستادش هم آمدند، وطن پور با مرکز آموزش تماس گرفت و دستور آماده باش1۰۰ درصد را به مرکز آموزش و پشتیبانی هوانیروز اصفهان صادر کرد. با این دستور همه امکانات پروازی می بایستی برای فردا صبح در بندر ماهشهر باشند (همه مجهز به سلاح های آفندی و آماده شلیک)، هماهنگی گردید تا فرمانده منطقه نظامی جنوب به تعداد لازم سرباز وظیفه را به منطقه بیاورد تا نگهبانی از بالگردها را به عهده بگیرند. از نظر تغذیه و اسکان مشکل خاصی نداشتیم، شب را در اتاقی خوابیدم، هنوز تیغه آفتاب در نیامده بود که صدای پرواز بالگردی را در بالای سرم شنیدم،گفتم این جواد عابدی است (خلبان کبرا)،دویدم آمدم بیرون، دستی برای جواد تکان دادم و محل فرود را به او نشان دادم، همه بالگردها به تدریج آمدند، همه مسلح بودند و با فاصله مناسب از یکدیگر روی زمین نشستند. به جواد عابدی گفتم تو برج باش ولی هلمتتو(کلاه ایمنی پرواز) به من بده، عابدی شاگرد من بود و خلبان نترسی بود، درجه یک، خاطرات زیادی از او دارم، سالن مناسبی در همان نزدیکی بود، خلبان ها و پرسنل فنی را به آنجا هدایت کردم، و وقایع روزگذشته را برایشان تشریح کردم، همزمان با این فعل و انفعالات اتاق جنگ در آبادان تشکیل شد.