◾️از فتوای «شریح» تا دلدادگی «رزمندگان»

▪️امروز، روز چهارم محرم است؛ روزی که در تاریخ کربلا یادآور یک فاجعه‌ بزرگ عقیدتی است. در چنین روزهایی، «شریح قاضی» کسی که سال‌ها بر مسند قضاوت تکیه زده بود و مردم او را به عنوان مجهتد می‌شناختند با یک خط فتوا، خون حسین بن علی (ع) را مباح اعلام کرد. او با نام دین، بر سر دین معامله کرد و جامعه‌ دچار آلزایمر سیاسی آن روز را به مسلخ فرستاد. فتوای شریح، نقطه‌ آغاز هجوم کسانی بود که با نیت قربت و برای ثواب، به روی امام خویش شمشیر کشیدند.اما تاریخ سیزده قرن منتظر نماند تا این زخم کهنه بماند.
در هشت سال دفاع مقدس، فرزندان این سرزمین ورق را برگرداندند. اگر در سال ۶۱ هجری، یک قاضی عافیت‌طلب با فتواهای دروغین جبهه حق را غریب کرد، در جبهه‌های ما، جوانانی از جنس صیادشیرازی، همت و ستاری و… با خط خون خویش، فتوای دلدادگی نوشتند.
در دفاع مقدس،ارتشیان،سپاهیان و بسیجیان کورکورانه پشت سر «شریح‌ها» نایستادند؛ بلکه با بصیرتی عاشورایی، امام زمان خود را شناختند. آن‌ها برخلاف نا اهلان شام که فریب نام و مقام شریح را خوردند، مصلحت‌اندیشی‌های دنیوی را زیر پا گذاشتند و ثابت کردند که اگر در نینوا نبودند تا زنجیر فتوای شریح را پاره کنند، در نینوای خوزستان نخواهند گذاشت حسین زمان تنها بماند.
▪️ درس چهارم محرم: شریح قاضی به ما آموخت که دشمن همیشه با لباس کفر نمی‌آید؛ گاهی با لباس قضاوت و دین می‌آید. و دفاع مقدس به ما ثابت کرد که سدِ محکم در برابر این فتنه‌ها، فقط و فقط «بصیرت عاشورایی» است.
عاشورا یک واقعه‌ تاریخی محصور در سال ۶۱ نیست؛ هر روزی که میان دین دنیایی و دین حسینی دست به انتخاب می‌زنیم، کربلاست.