«امتداد سرخ؛ از کربلا تا جبهه‌های نور»
ماه محرم که از راه می‌رسد، تاریخ در پیش چشمان ما ورق می‌خورد. محرم تنها یک تقویم نیست؛ مدرسه‌ای است که درس‌نامه‌اش از «شعب ابی‌طالب» آغاز می‌شود؛ جایی که در اوج غربت و تحریم، هسته‌ اولیه اسلام با صبری پولادین، طعم شیرین «ایستادگی» را به جان خرید. این حماسه در طول تاریخ، گویی در رگ‌های زمان جاری بوده تا به «ذات‌الرقاع» برسد و ثابت کند که اقتدار مؤمن، نه به کثرت سلاح، که به وسعت روح اوست.

وقتی به تاریخ نگاه می‌کنیم، می‌بینیم که مفهوم «زکات» در مکتب حسینی، از محدوده‌ اموال گذشت؛ آنجا که حسین بن علی (ع) در مسیر کربلا، عزیزترین‌های خود و جانش را به عنوان «زکات راه حق» در کف اخلاص نهاد. او راهی شد تا ثابت کند که قیام در برابر یزید زمان، نه یک انتخاب، که یک فریضه است.

این همان درسی است که ما در دوران هشت‌ساله‌ دفاع مقدس، دوباره مشق کردیم. ما در دفاع مقدس گویی «شعب ابی‌طالب» دیگری را تجربه کردیم؛ جایی که نه محاصره، نه تحریم و نه بمباران، نتوانست «عزت» را از ما بگیرد.

جبهه‌های ما، همان امتداد مسیر کربلا بود؛ جایی که رزمندگان مان با دستانی خالی اما دلی لبریز از ایمان، مانند سپاهیان حق در برابر جبهه‌ کفر ایستادند. ما در دفاع مقدس آموختیم که ایستادن در برابر یزید زمان، هزینه‌ای دارد که تنها با «عاشورایی بودن» پرداخت می‌شود. امروز که در آغاز ایام حسینی هستیم، یاد آن روزها به ما نهیب می‌زند که مسیر آزادگی، همان مسیر بی‌پایان حسین (ع) است؛ مسیری که از مدینه آغاز شد، در کربلا به اوج رسید و در جبهه‌های ما برای همیشه در تاریخ جاودانه شد.