📅بمناسبت چهارم خردادماه روز مقاومت و پایداری_روز دزفول

🔺️دزفول؛ شکوه پایداری و شهری که هیچ‌گاه تسلیم نشد🔺️

در قاموس جنگ‌های جهان، شهرها معمولاً با هجمه‌ وسیع آتش و موشک خالی از سکنه می‌شوند، اما در جغرافیای دفاع مقدس ایران، نقطه‌ای وجود دارد که تمام معادلات نظامی دنیا را بر هم زد: «دزفول».
چهارم خردادماه، تنها یک تاریخ در تقویم نیست؛ بلکه سالروز تجلیل از شهری است که زیر باران سهمگین‌ترین موشک‌های «اسکاد» جراحت برداشت، اما حتی یک روز هم سنگر را خالی نکرد.

الف-دزفول؛ نشانه‌ای از اوج کینه و استقامت
در طول هشت سال جنگ تحمیلی، رادیو بغداد پیش از هر حمله موشکی، لیست شهرهایی را که قصد بمباران آن‌ها را داشت اعلام می‌کرد و همیشه اولین نام، «دزفول» بود. دشمن تصور می‌کرد با تبدیل خانه‌های مسکونی به تلّی از خاک، می‌تواند اراده‌ مردم را در هم بشکند و جبهه‌ جنوب را از عقبه‌ استراتژیکش محروم کند. اما پاسخ مردم دزفول به ۱۷۶ موشک غول‌پیکر، ۲۵۰۰ گلوله توپ و ۳۰۰ راکت، چیزی جز «ایستادگی» نبود. آن‌ها خانه‌های لرزان خود را رها نکردند؛ بلکه در فاصله میان دو موشک‌باران، بازارها را باز نگه داشتند و نماز جمعه را اقامه کردند.

ب- شهری که جبهه بود
دزفول در دوران دفاع مقدس، خود یک «خط مقدم» بود. در حالی که پیرمردان و زنان دزفولی زخم‌های شهر را مرهم می‌زدند، جوانانشان در لشکرهای عملیاتی چون”۹۲ زرهی”و “ولی‌عصر (عج)” حماسه‌آفرینی می‌کردند. تفاوتی میان جبهه و شهر نبود؛ خانه‌های دزفول استراحتگاه رزمندگان بود و مساجدش، ستاد پشتیبانی جنگ. این شهر نه تنها تسلیم نشد، بلکه به پناهگاه و قوت قلب تمام جبهه‌های جنوب تبدیل گشت.

ج- بازسازی در حین دفاع
یکی از شگفت‌انگیزترین جلوه‌های حماسه دزفول، بازسازی شهر در زیر آتش بود. مردم به جای فرار، بیل و کلنگ به دست می‌گرفتند و خانه‌های تخریب‌شده را دوباره می‌ساختند. این پیام مستقیم به صدام بود که: «تو می‌توانی دیوارهای ما را فرو بریزی، اما نمی‌توانی ما را از این خاک کوچ دهی.» همین روحیه بود که لقب «پایتخت مقاومت ایران» را برازنده‌ این دیار کرد.

ح-میراثی برای آیندگان
امروز که به پل قدیم دزفول و کوچه‌های صبور این شهر می‌نگریم، طنین مقاومت را در جای‌جای آن می‌شنویم. چهارم خرداد به ما یادآوری می‌کند که «تسلیم نشدن» ریشه در ایمانی دارد که از سنگ هم سخت‌تر است. دزفول به جهانیان آموخت که اگر ملتی به آرمان خود باور داشته باشد، حتی اگر به تلی از خاکستر تبدیل شود، باز هم چون ققنوس از میان آتش برمی‌خیزد و پرچم عزت خود را برافراشته نگاه می‌دارد.

سلام بر دزفول، سلام بر مردم صبورش و سلام بر شهدایی که با خون خود، راه تسلیم را بستند.