در دوران انقلاب ما همه داخل پایگاه بودیم، صبح که وارد پایگاه می شدیم هیچ کس حق خروج نداشت، تیمسار ملک دستور داده بود. در روز 23 بهمن جشن گرفتیم، بالگردهای 21۴ پرواز کردند و گل روی مردم می ریختند ما توی پادگان بودیم. در طول فعالیت های انقلابی مردم، اصلاً وارد شهر نشدیم. مرکز توپخانه در شهر بود، ولی ما، نه. کسانی که از هوانیروز در حین دوران انقلاب فعالیت داشتند سرگرد محمود آذین بود و برادرش شاهرخ، همچنین شالچی بود که در مقطعی فرمانده هوانیروز شد.
در محل سکونتم (جلفای اصفهان) هیچکس من را با لباس نظامی ندید، از درب منزل با لباس خلبانی سوار ماشین می شدم و در پایگاه پیاده می شدم. روز 23 بهمن هم طبق معمول ساعت 6 صبح در پادگان بودیم. اولین فرمانده مرکز آموزش بعد از پیروزی انقلاب، سرخوش بود، وطن پور هم معاون ایشان، بعد از سرخوش، محمود آذین با مسئولیت سرپرستی، سکان اداره مرکز را در دست گرفت. در یک جلسه ستادی از آذین تقاضا کردم، نسخه خاتمه خدمتم در هوا نیروز را بپیچید.گفت ملی جون کجا می خواهی بروی.کار دیگری می خواهی انجام بدهی؟( آذین در آن موقع سروان بود)کار دیگر که خیر، ولی حکومت اسلامی است، یک ارمنی داخل شما جوردر نمی آید. گفت اصلاً این حرف را نزن، و بعد خطاب به جمع گفت، آقایانی که اینجا هستید ما اگر بخواهیم آموزش خلبانی را شروع کنیم که باید هم شروع کنیم، تنها کسی که توان اداره و راه اندازی این مرکز آموزش را در ابعاد مختلف دارد فقط و فقط ملیکیان می باشد. اگر ملیکیان برود هیچکس را نداریم که با پیشینه سر استادی بتواند دوره های آموزش خلبانی را راه اندازی کند، بنابراین ملیکیان نباید برود و نمی تواند برود. بعد رو به من کرد و گفت جناب ملیکیان، شما برای هر کدام از بالگردهای موجود و فعال ما (منهای شنوک) حداقل یک نفر سر استاد خلبان تربیت کن، آزمایش پس بدهند، نحوه کار آن ها را ببینم و بعد در مورد شما تصمیم می گیرم. من گفتم برای 2۰6 افراسیابی، 21۴ جناب رضا کلانتری، برای ،2۰۵ …بعد گفتم که نباید اسامی بدهم، خودتان تعیین کنید. حاج آقا گفت، شما همه را می شناسی، شاگردهای خودت بودند، اسامی را بده تا حفاظت تائید کنند و آموزش را شروع کن. بالگرد کبرا فضل ا…مشهدی از نظر من بهترین هستند، هم سوادشون خوبه و هم خلبانهای خوبی هستند، اسامی را نوشتند و سه روز بعد ابلاغ کردند که با این چهار نفر کلاس هارا شروع کن، خلاصه کنم به صورتی فشرده و با حداکثر توان موفق شدم بعد از ۹ماه هر چهار نفر را به طور کامل آموزش داده و حتی به دفعات و به طور مشترک پروازهائی را با آن ها انجام دادم ( آن ها خلبان بودند و من کمک خلبان) و بعد از اطمینان کامل از کار آمدی 1۰۰ درصد آن ها، مراتب را به فرمانده مرکز اعلام نمودم ( در آن مقطع عقیقی روان را از کرمانشاه به اصفهان آورده بودند برای فرماندهی مرکز آموزش). البته در همین مقطع ۹ ماهه، طرحی را پیاده کردم که هرکدام از این چهارنفر در چند نوبت عهده دار آموزش و تربیت خلبان جدید باشند و در طول دوره نظارت مستقیم و مستمری را روی عملکرد آن ها در ابعاد مختلف داشتم.