• ارتش کلمه ی طیبه است. (فرمانده معظم كل قوا)
  • ارتش جمهوری اسلامی ايران تنها ارتشی است كه در خدمت مردم و منافع ملی است و اعتقادات و احساسات بدنه و فرماندهان آن نيز همانند آحاد مردم است. (فرمانده معظم كل قوا)
  • اساس استقلال مملكت بر ارتش است؛ بر نيروهاى زمينى و هوايى ودریائی است؛ لكن ارتشى كه متكى به ملت باشد. (امام خميني-ره)
  • وَالَّذِینَ جَاهَدُوا فِینَا لَنَهدِیَّنَهُم سُبُلَنَا وَ اِنَّ اللهَ لَمَعَ المُحُسِنِینَ (قرآن کریم، سوره مبارکه عنکبوت، آیه شریفه 69)
  • ما در جنگ ابهت دو ابرقدرت شرق و غرب را شکستیم. (امام خمینی - ره)
  • چرائی های جنگ تحمیلی و پاسخ به پرسشهای شما در خصوص دفاع مقدس در قسمت پرسش از شما، پاسخ از ما.
  • ارتش ما پشتوانه ملت ماست؛ ارتش ما ضامن استقلال كشور ماست. (امام خميني-ره)
  • «رژیم صهیونیستی ۲۵ سال آینده را نخواهد دید»، جملۀ منتخب مردم از بیانات سال94 مقام معظم رهبری(ایسنا)
  • 29 فروردین روز ارتش و سالروز حماسه آفرینی های نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران گرامی باد.
ارتش و دفاع مقدس از دیدگاه ولایت
صوت و تصویر
قطعنامه ها
کتاب آموزش معارف جنگ
آمار بازدید

جهنم تکریت؛ خاطرات سرهنگ آزاده مجتبی جعفری (16)


باز کسی برای گرفتن غذا نرفت. تعدادی ضمن خوردن ذخیره‌های خود، زیر لب غرولند می‌کردند. شب را بی‌شام سپری کردیم و صبح هم از گرفتن صبحانه خودداری کردیم. دیگر چاره‌ای نبود؛ مگر اینکه فرمانده اردوگاه باخبر می‌شد. سروان ساعد آمد و از چندوچون قضیه باخبر شد. در مقابل بچه‌های ما به سربازان عراقی گفت: ازاین‌پس، هیچ سربازی حق زدن افسر ایرانی را ندارد.» و به محمد گفت: «سرباز عدنان هم به دلیل این کارش تنبیه می‌شود.»

جنگ تحمیلی ، ارتش جمهوری اسلامی ایران، خاطرات دفاع مقدس، خاطرات فرماندهان ارتش جمهوری اسلامی ایران، خاطرات آزادگان

 

اعتصاب شکسته شد و ظرف‌های غذا، به‌طرف محل تقسيم غذا سرازیر شد. یکی از روزهای بسیار نادری که در عراق حسابی غذا خوردیم، روز بعد از اولین اعتصاب بود. سه وعده‌غذا را یکجا خوردیم و بعد شوخی بچه‌ها گل کرد.

- آقا، هرچند وقت یک‌بار، این کار را بکنیم؛ خیلی مزه می‌دهد.

اعتصاب، اثر مثبت خودش را گذاشته بود؛ مقداری چشم‌ها را که در خماری طولانی شدن اسارت فرورفته بود، باز کرد. جنب‌وجوش زیادی پیش آورد و عراقی‌ها نیز مقداری دست و پای خودشان را جمع کردند و دراین‌بین، اقدام سروان ساعد فراموش‌نشدنی بود.

بررسی انگیزه‌ها و عوامل مؤثر در پیشرفت و پسرفت جنگ، کاری بود که خارج از قیل‌وقال‌های عامیانه و یا مباحثات مقامات و مقاله‌های روزنامه‌ها و جدای از تمامی این موارد، به­طور دائم و پایدار، جدی و کاملاً حقیقی، در سنگرهای خط مقدم و پشت خط، نقل‌ونبات مجالس دو نفره به بالای همه‌کسانی بود که گذران ایام و شب‌های طولانی، خصوصا در خطوط پدافندی آرام را منوط به شرکت در آن می‌دانستند و جالب اینجا بود که هرکسی برای اثبات نظریه خويش، واقعه‌ای عینی و حادثه‌ای واقعی را دلیل می‌آورد که مثلا جنگ این‌گونه شده است، چون فلان جا این اتفاق روی‌داده است دیگری نیز به همین شکل موضع می‌گرفت و یا حرف او را تأیید می‌کرد. برای من، که تقریبا بیشتر خطوط مقدم و غیر مقدم ۱۲۰۰ کیلومتری جنگ هشت‌ساله را از نزدیک‌ترین موضع ممکن و در طول پنج سال دیده بودم و با آن بزرگ‌شده بودم، این سخن کاملاً به ثبت رسیده بود و در این اواخر تقریبا تمامی رزمندگان، اعم از ارتشی و یا سپاهی، روی این نکته انگشت گذاشته بودند که عملکرد ما، به‌اصطلاح تمام رزمندگان، جدای از هر درجه‌بندی با مسئولیت‌های مختلف در رده‌های پایین و بالا، آنگونه نبوده است که جنگ را به سمت هدفی که ازنظر سیاسی منظور شده بود، سوق دهد؛ هرچند خیلی‌ها نیز در تعیین این هدف و جهت‌یابی آن و نحوه پشتیبانی عمومی ازنظر تجهیزات و روحیه، حرف برای گفتن زیاد داشتند.

غرض از این مقدمه و گریز، اشاره به جلسات شبانه‌ای بود که تمامی اسرا به شکل عمومی و خودم به شکل خاصی داشتم. ما مانند مورچگانی بودیم که گرفتار آب‌شده باشند و فکر می‌کردیم که تمامی ایران را آب برده است و این اندیشه گاهی آن‌قدر شدت می‌گرفت که حتی اخباری که از رسانه‌های عراقی به نفع ما پخش می‌شد، مورد تصديق قرار نمی‌دادیم؛ خصوصا اینکه اکثریت ما در آفندهای عراق و در نیمه اول سال ۱۳۶۷ اسیرشده بودیم؛ در حالی که ذهنیت اسرای قدیمی، به‌مراتب بسیار بهتر از ما بود. به ویژه آنهایی که در آفندهای ایران به اسارت درآمده بودند.

نشستن و از هر دری صحبت کردن، با توجه به نبودن تلویزیون و کم بودن نشریات، بهترین راه برای گذران وقت به شمار می‌آمد ضمن اینکه آنچه ما از آن بحث می‌کردیم، مسئله کار و شب حرفه‌ای بود که هرکدام بنا به فراخور سن خدمتی، مدتی را در آن سپری کرده بودیم و اکنون با همان لباس اسیرشده بودیم. این گفت‌وگو با گپ شبانه را از قدیمی‌ها شروع کردم و ابتدا سراغ «جعفر» رفتم. او جوانی قدبلند بود و چهره‌ای کشیده و استخوانی و عضلاتی ورزیده داشت. ترک‌زاده بود، اما لهجه‌اش کمتر به ترکی می‌رفت؛ در حالی که وقتی ترکی حرف می‌زد، فکر می‌کردی اصلا فارسی بلد نیست. از بچه‌های محله جوادیه تهران و حاشيه خط راه‌آهن بود. پدرش نانوایی بربری داشت. در کربلای ۶ اسیرشده بود. فرمانده گروهان بوده، هدف را گرفته بوده، اما چون پشتیبانی نداشته، در دام عراقی‌ها گرفتار آمده بود. شاید چندان خالی از لطف نباشد که ماجرای اسارتش را از زبان خودش بخوانیم.

- زمستان سرد ۱۳۶۵، ارتفاعات منطقه، در انتظار طوفانی دیگر، عملیات کربلای ۶، خاموش به نظر می‌رسید. به هر شکلی بود، شب عملیات فرارسید. یگان زیر امر خودم را به‌سوی منطق عملیات بردم و بعد از عبور از مواضع خودی، به نزدیک خطوط دشمن رسیدم و با عبور از سیم‌های خاردار و موانع، تک شبانه کشف شد و نبرد سنگینی درگرفت. در محوری که ما بودیم، کار بسیار مشکلی داشتیم. به هر شکلی بود، از موانع عبور کردیم؛ اما عراقی‌ها سرسخت بودند و با سماجت مقاومت می‌کردند و به نظر می‌رسید، رسیدن به هدف، غیرممکن باشد.درگیری تا صبح طول کشید. چند تپه و مواضع اولیه دشمن تصرف‌شده بود. آفتاب که بالا آمد، روی یک تپه متوجه شدم که در محاصره‌ایم. و راه گریز امکان نداشت؛ چون بلافاصله متوجه شدم که از همه طرف، عراقی‌ها دارند به سمت ما می‌آیند. محاصره تنگ‌تر شد. تعدادی از بچه‌ها را به شهادت رساندند و لحظه‌ای بعد، با دست‌هایی که از پشت بسته‌شده بود، در ستونی، به دنبال سربازهای عراقی به راه افتادیم. هنوز از چند پستی‌وبلندی کوچک عبور نکرده بودیم که در میان سروصدای انفجارهای صبح عملیات، صدای گلوله‌ای از نزدیک شنیده شد و بعد پشت‌سری من خیلی آرام گفت: «یکی را زدند.» دوباره به راه افتادیم و چند دقیقه بعد، صدای گلوله دیگری و یک خبر دیگر. حالا قضیه را فهمیده بودم. سربازهای عراقی، از پشت سر، به‌طور شانسی و انتخابی صف اسرای ایرانی را هدف قرار می‌دادند. حالا هرکسی هر قدمی برمی‌داشت، منتظر بود تا گلوله­ای او را روی زمین اندازد و من با قدبلندم، شانس بیشتری برای انتخاب شدن داشتم.

 

منبع: جهنم تکریت، جعفری، مجتبی، 1375، سوره مهر، تهران

1399/5/5 9:28:12 71 0
قسمت ارائه دهنده: مدیریت تولید محتوا
تویضیحات در موتور جستجو
باز کسی برای گرفتن غذا نرفت. تعدادی ضمن خوردن ذخیره‌های خود، زیر لب غرولند می‌کردند. شب را بی‌شام سپری کردیم و صبح هم از گرفتن صبحانه خودداری کردیم. دیگر چاره‌ای نبود؛ مگر اینکه فرمانده اردوگاه باخبر می‌شد. سروان ساعد آمد و از چندوچون قضیه باخبر شد. در مقابل بچه‌های ما به سربازان عراقی گفت: ازاین‌پس، هیچ سربازی حق زدن افسر ایرانی را ندارد.» و به محمد گفت: «سرباز عدنان هم به دلیل این کارش تنبیه می‌شود.»
نظرات ارسالی
نظر شما






Retype the CAPTCHA code from the image
Change the CAPTCHA codeSpeak the CAPTCHA code
 


4
>
تهران انتهای اتوبان ارتش خیابان برادران شهید شاهمرادی صندق پستی: 554-19575 - کدپستی: 1676653517
02122979698
Info@maarefjang.ir
پیام کوتاه هیئت معارف جنگ شهید سپهبد علی صیاد شیرازی
300040004620
نرم افزار اندروید هیئت معارف جنگ
در این نرم افزار در بخش معارف جنگ عملیاتهای دوران دفاع مقدس همراه با نقشه هر عملیات و به تفکیک از سال اول تا سال هشتم جنگ قابل مشاهده می باشد.
هیئت معارف جنگ را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
کلیه حقوق قانونی این سایت متعلق به هیئت معارف جنگ شهید سپهبد علی صیاد شیرازی بوده و استفاده از مطالب آن با ذکر منبع بلامانع است.

انتشار مقالات و مطالب در این پایگاه به منزله تائید تمام و کمال آنها نبوده، بلکه مطالب منعکس کننده نظرات نویسندگان آنها می باشد.

maarefjang @ 2015